NUR KİMDİR?

by

Merhaba…

Güzel bir hayal kurduk aslında. Bir hayli hümanist düşünüp dedik ki? Her şey değişebilir. Yalnızca bir “Başlangıç”a ihtiyacımız vardı.
           Kolay mıydı? HAYIR…
Tamam başlayalım o zaman dedik. Tek amacımız vardı.
          “Sadece biraz düşündürmek.”
 
   Heyecanlıydık çok. Fakat unuttuk insanın tanımını. Zordu insanlara anlatabilmek. Çok daha zoru vardı. İnsana dinlemeyi öğretmek. Evrenin en mucizevi varlığını anlamak çok zordu. Bu mucizevi varlığın “girift” yapısı sebep oldu  aslında “Ben kimim?” sorusunu sormama.
Bana kendimi sormama neden olacak canlı, insandı tabi. Tek başıma varlığımızın bir anlamı olamazdı elbet. Varlığımın sebebi insanlardı. Her zaman bir kalabalığım vardı benim de. Zihnimde, ruhumda gezinen bir kalabalık.
“Bana kendimin cevabı” ise şöyle:
 
İsmim Nur. 23 yaşındayım. Zihnimdeki en büyük kalabalığı yaşadığım zamandan sesleniyorum size. Sıradan bir öğrenciyken bir anda zihnimdeki kalabalığın sorumluluğunu en yoğun şekilde yaşayan ve hatta bazen kendini kaybeden bir Nur. Tek rolü oynamak kolaydı her zaman ama şimdi!!!
   
Çok yönlüyümdür hep. Modern dünyada uzmanlaşmanın insan hazzını yitirdiğini düşünürüm. Uzmanlaşmanın içinin boşaltıldığı ve sadece statü göstergesi olduğu bu dönemde benim için rütbelerin de hiçbir önemi yok. Çünkü yaptıklarından ziyade rütbesini konuşan insanları da çevremde çokça görüyorum. 🙂 Bu konu epey geniş zihnimde; başka yazılarımda değinmek isterim.
  
Yanlış anlaşılmasın. Asla moderniteye karşı değilim. Sadece modernite ve insan fıtratının bir araya geldiğinde oluşturduğu bazı tehlikelerden şikayetçiyim.
 
Fazlaca hayallere dalıp insanlık adına hayaller kurarım. Kendi hayallerim de epey fazladır. Geleceğe dair pek çok hayalim olmakla birlikte imkansızı düşünmem. Öyle çok hayalim vardır ki. Küçük bir ayakkabı atölyesi açmak, gözüme hoş gelen ve kendimi iyi hissettiğim bir mekan tasarlayıp hoş sohbetler yapacağımız bir yer ve birkaç hayal daha.
     
Tam bir defter aşığıyım. Farklı temalarda bir sürü defter alır ama yazmayıp biriktiririm. Kalemler, defterler beni çok mutlu eder. 11 yaşımda alıp bu zamana kadar saklayıp mürekkebini kuruttuğum kalemlerim vardır. 🙂
     
 İnsan kendini gerçekleştirdiğini düşündüğünde iyi hisseder hep buna inanırım. Tabi kendini gerçekleştirdiğinde tatmin olmaz insan üstüne yapmak istediği birçok şey daha ekler. Bende de durum böyle.
 
İşte “bana kendimi sorduğumda” bunlar geldi aklıma aslında daha çok şey var ailem, yaşadığım şehir, okuduğum okul, çalıştığım yer, sevdiğim insanlar… İnsanın kendini anlatmak istediğinde epey zorlandığını da şimdi anladım mesela. 🙂 
 
Daha birçok ben var aslında
                                                     Anlatmak istediğim çok fazla şey…
    

   
 

Bir cevap yazın

Your email address will not be published.

*